بیتل یکی از قدیمیترین و شناختهشدهترین محصولات کارخانه فولکس واگن آلمان است که ریشه آن به دهه ۱۹۳۰ میلادی برمیگردد و نسل کلاسیک آن تا اوایل دهه ۲۰۰۰ تولید میشد. با توجه به فرم گرد و چراغهای دایرهای مشخصهاش، این خودرو در ایران به «فولکس قورباغهای» شهرت دارد، هرچند نام اصلی آن برگرفته از شباهت ظاهریاش به سوسک است. در پایان دهه ۹۰ میلادی، فولکس واگن نسخه بهروزشدهای از این هاچبک را با حفظ همان زبان طراحی گرد و نوستالژیک روانه بازار کرد که تا اواخر دهه ۲۰۱۰ نیز به تولید ادامه داد و در طول این سالها چندین بار بازطراحی و بهروزرسانی شد.
از نظر فنی، بیتل معمولاً با پیشرانههای بنزینی توربوشارژ چهار سیلندر عرضه میشده که در تریمهای مختلف، توان خروجی متفاوتی داشتهاند؛ برای نمونه یکی از نسخههای پرکاربرد آن موتور دو لیتری توربو با توانی نزدیک به ۲۰۰ اسب بخار همراه با گیربکس ششسرعته دوکلاچه اتوماتیک بوده که شتاب صفر تا صد کیلومتر را در محدوده هفت و نیم ثانیه و سرعت نهایی حدود ۲۲۰ کیلومتر بر ساعت رقم میزده است. در برخی نسخههای دیگر، از موتورهای کوچکتر مانند یک و هشت لیتری توربو یا حتی پیشرانههای پنجسیلندر بزرگتر با توان حدود ۱۷۰ اسب بخار هم استفاده شده و در کنار نسخه بنزینی، مدل دیزلی هم در برخی بازارها عرضه میشده است.
در بخش آپشنها و امکانات رفاهی، نسخههای کامل بیتل معمولاً به سیستم صوتی برند فندر با چند بلندگو و سابووفر، سانروف، سیستم ورود و استارت بدون کلید، آینههای برقی تاشو با گرمکن، سنسور باران، چراغهای زنون همراه با نور روز الایدی، کروز کنترل، صندلیهای گرمشونده جلو و کنترل صوت از روی فرمان مجهز بودهاند. طراحی داخلی این خودرو با وجود سادگی، حس و حال خاصی به مسافران منتقل میکند و ترکیبی از پرستیژ کلاسیک و اسپرت بودن را در قالب یک هاچبک دو یا چهاردر جمع کرده است؛ ویژگیای که همچنان آن را در میان علاقهمندان خودروهای آلمانی محبوب نگه داشته است.